Henri Becquerel (1852-1908)

Radyoaktivitenin kaşiflerinden Fransız fizikçi Becquerel, 1852'de Paris'te doğdu. Babası Edmond Becquerel, Paris Doğal Tarih Müzesi'nde uygulamalı fizik profesörüydü. Ailesinin bilim geleneğini sürdüren Becquerel, 1871'de Ecole Polytechnique'de öğrenim gördü. 1888'de fizik üzerine doktorasını verdi; Paris Doğal Tarih Müzesi'ne asistan oldu. 1895'de fizik profesörü olarak Ecole Polytechnique'de göreve başladı.

X ışınlarının keşfinden sonra, bu ışınlarla fosforışı olayı arasında ilişki bulunup bulunmadığını araştırmaya başlayan Becquerel, uranyum tuzlarında radyoaktivite olayını buldu. Uranyum kristallerinin, güneş ışığı görmeden film kağıdına iz bıraktığı gözleminden yola çıkarak bunu X ışınlarına benzer görünmez bir ışın olarak tanımladı. Bir elektromıknatıs tarafından sağlanan magnetik alanda uranyumun saçtığı ışınları tahlil etti; bu ışınların uranyum atomuna has ve uranyumun bütün bileşikleri için geçerli olduğunu ortaya çıkardı.

Fransız Bilim Akademisi bu buluşu 1896'da "Becquerel Işını" olarak adlandırdı. 1898'de Marie Cuire bu adı "Radyoaktivite" olarak değiştirdi. Becquerel radyoaktivitenin ardından beta parçacıklarının elektronlarla aynı parçacıklar olduğunu, uranyumun belli bir süre sonra yok olarak radyoaktiflik kazandığını buldu. Ayrıca Becquerel, cebinde taşıdığı uranyumun vücudunda yanma yarattığını saptayarak sağlık fiziğine ve kanser tedavisine katkıda bulundu.

Magnetik dönerle polarma, fosforışı, kızılötesi tayf, ışığın billurlarca emilmesi Becquerel'in çalışmaları arasında sayılır. Fransa'da ve dünyada akademik toplulukların üyeliklerine layık görülen bilgin, 1903'de Pierre ve Marie Curie ile birlikte radyaktivitenin keşfine katkıları nedeniyle Nobel Fizik Ödülü aldı. 1908'de Le Croisic'de ölümünün ardından bilginin onuruna radyoaktivitenin ölçüm birimi ile Ay'da ve Mars'taki iki kratere Becquerel adı verildi.